Mustafa Kemal Atatürk, dil devrimine olan tutkusunu sadece gündüz mesailerinde değil, "sofra" olarak adlandırılan ve aslında birer akademik tartışma platformu olan akşam toplantılarında da sürdürmüştür. Özellikle 1930'lu yıllarda, Türk dilinin özleşmesi ve yabancı kelimelerden arındırılması sürecinde, bazen akşam yemeğinden sonra başlayan dil tartışmaları güneş doğana kadar devam ederdi. Atatürk, Türk Dil Kurumu'nun (o zamanki adıyla Türk Dili Tetkik Cemiyeti) uzmanlarını sık sık sofrasına davet eder, elinde sözlüklerle kelime kökenlerini bizzat araştırırdı. Bir gece, "özgürlük" kelimesi üzerinde çalışırken, eski metinlerdeki karşılıkları ve halk ağzındaki kullanımları sabaha kadar ekibiyle birlikte analiz etmişti. Bu toplantılar, sadece bir sohbet ortamı değil; tarihin, dilbilimin ve sosyolojinin harmanlandığı, modern Türkçenin temellerinin atıldığı birer laboratuvar niteliğindeydi. Atatürk’ün bu yoğun mesaisi, bir milletin kendi sesini ve benliğini bulması yolunda gösterdiği olağanüstü entelektüel çabanın en somut örneğidir.
